مطلوب حق سبحانه و تعالى است كه در آن مصارف صرف نمايند و بميرد آن مال از او به كسى رسد كه صرف طاعت كند يا صرف معصيت كند پس اگر آن مال را در طاعت صرف نمايد فرداى قيامت مال خود را در ترازوى عمل ديگران بيند و حسرت خورد كه چرا خود صرف طاعت نكردم كه اين ثوابها از من مىبود و اگر آن شخص صرف معصيت نموده باشد او قوت داده باشد او را به آن مال تا معصيت نموده باشد حسرت عظيم خواهد داشت كه چرا گذاشتم قطع نظر از عذاب الهى كه آن نيز سبب حسرتست لهذا يك نام قيامت يوم الحسرة است كه در قرآن است كه همه كس حسرت خواهند داشت خوبان به سبب تقصير و بدان به سبب عصيان و تقصير در عبادت و منقولست كه حضرت سيد المرسلين صلى الله عليه و آله به صحرايى رسيدند كه حنظل بسيار در آنجا بود حضرت فرمودند كه هر چه مقدور است از اين حنظل برداريد جمعى كه ايمان كامل داشتند بسيار برداشتند و جمعى كمتر و جمعى كه ايمان نداشتند گفتند حنظل كه زهر است بچه كار مىآيد كه برداريم بر نداشتند تا رسيدند به صحرايى ديگر كه تشنگى بر همه غلبه كرده بود حضرت فرمودند كه ان حنظلها را بخوريد چون خوردند مزه شير و شكر داشت پس حضرت فرمودند كه تكاليف شرعى نيز چنين است كه اندك مشقتى دارد و در واقع سبب همه لذتهاست بلكه در ابتدا اندك مشقتى دارد و چون دل با نوار الهى منور مىگردد مشقت زايل مىشود و لذتى چند بهم مىرسد از عبادات كه وصف آن نمىتوان كرد . ( و قال رسول الله صلَّى الله عليه ليس البخيل من ادّى الزّكاة المفروضة من ماله فاعطى النّائبة فى قومه انّما البخيل حقّ البخيل من لم يودّ الزّكاة المفروضة من ماله و لم يعط النّائبة فى قومه و هو يبذّر ) *